Van wielrenner naar werknemer en vice versa

Roemer

Miranda

Cover Image

Komend weekend is het zover; #dirtykanzalled. Een zelf uitgestippelde route vanuit huis van maar liefst 100 of 200 mijl, met als het even kan zoveel mogelijk gravelpaadjes erin, en maar 2 serieuze stops. Een mooie uitdaging voor het MinigigsCyclingTeam, en uiteraard kiezen wij dan voor de afstand van 200 mijl (goed voor ruim 320km).

Op de tacx luister ik regelmatig een podcast, en toen ik in de LiveSlowRideFast podcast van Laurens ten Dam en Stefan Bolt hoorde van dit idee was ik direct enthousiast. Ik ben altijd wel in voor lange ritten, en een nieuwe uitdaging zag ik ook wel zitten. Ik zat echter op de tacx vanwege mijn gebroken arm, dus hoopte snel genoeg te herstellen. Gelukkig is dat, met dit mooie doel in het vooruitzicht, gelukt. Ook Roemer heb ik enthousiast weten te krijgen om mee te rijden. Hij is normaal niet zo van dit soort lange ritten, maar als je er maar lang genoeg enthousiast over vertelt, is een wielerfanaat zo om;). Tom, met zijn lange adem, was bij het horen van het idee in de podcast ook direct razend enthousiast, en is een mooie route gaan plannen!

Zo geschiedde dat de voorbereidingen werden getroffen; de kilo’s sportvoeding werden weer aangeschaft, de fietsen gereed gemaakt, en natuurlijk werden er wat verkenningsritjes gemaakt. Want al die routemakers zijn mooi, het is toch altijd maar weer afwachten wat je onderweg tegenkomt. Komend weekend vertrekt team Minigigs naar Zeeland, maar voor de coronaveiligheid niet als team, maar in tweetallen.

Afgelopen weekend hebben beide duo’s hun voorbereidingstocht gemaakt. Het weer was fantastisch voor een graveltocht (maar niet helemaal wat je zou verwachten eind mei), en met onze mooie nieuwe pakjes was het weer behoorlijk comfortabel. Nu hopen dat de wasmachine de moddervlekken er uit krijgt! Dat de testritjes noodzakelijk waren bleek wel. Toms maatje Theo eindigde met gescheurde bandjes en moest daardoor de laatste 10km lopend naar huis, dus voor volgende week worden er nog even andere bandjes onder gezet. Dat de start niet voor niets om 6uur ‘s ochtends is hebben we ook ervaren, want gravelpaadjes zijn toch een stuk pittiger dan een glad stukje asfalt en dat zie je ook direct terug in je gemiddelde snelheid. We rekenen erop dat het een lange zit gaat worden. Roemers knie had wat moeite met de afstand, maar heeft het uiteindelijk gehouden, hopelijk houd ie het volgende week nog ruim 100km meer vol. Ik wist het er verrassend goed af te brengen, vooral noodzaak om volgende week goed te blijven eten en drinken en dan heb ik er het volste vertrouwen in dat het gaat lukken. Ik kan niet wachten tot het zover is!

Maar voordat het zover is, moeten we eerst nog even een werkweek afwerken. Het blijft toch elke keer weer een omslag van wielrenner naar werknemer. In het weekend draait alles om fietsen. Ik sta op, bekijk mijn training en bedenk mijn route. Ik plan mijn voeding hier omheen, net als; mijn rekmomenten, eventueel sociale momenten (vooral virtueel momenteel), en slaap. Ik ben eigenlijk de hele dag met mijn fiets en het fietsen bezig, en alles daarbuiten is bijzaak. Nu op maandag achter mijn laptopje lijkt dat allemaal ineens ver weg. Uiteraard ben ik ook nu bezig met voeding, probeer ik elke ochtend en avond te rekken, en gaan de trainingen doordeweeks gewoon door. Alleen loopt het 'normale' leven hier ineens parallel aan. Het leven wat in het weekend eindeloos ver weg lijkt.

Het blijft een balans zoeken tussen het werkende en studerende normale leven enerzijds, en anderzijds zoveel mogelijk trainen en zo optimaal leven voor het fietsen. Wat dat betreft ben ik wel jaloers op de profs, waarvoor fietsen en werken hetzelfde is. Aan de andere kant vind ik dat ‘normale’ leven ook leuk, en word ik van als juf voor de klas staan ook heel blij (momenteel vanuit huis geeft het weer andere voldoening). Dat maakt het soms ook weer lastig om je los te maken uit het wielren- of leerkracht leven, wanneer de week verandert in weekend of andersom.

Misschien moet ik het ook iets minder los zien, en meer als een geheel. De (mentale) inspanningen voor werk en studie zijn fijn, en daarna kan ik mijn hoofd weer leeg maken op de fiets. Buiten het fietsen draag ik (hopelijk) mijn steentje bij aan de maatschappij en word ik af en toe aan het denken gezet voor mijn werk. Dit vind ik ook weer prettig. Dus eigenlijk zit ik in een soort luxepositie, waarin ik het plezier en fanatisme van het fietsen kan combineren met een leuke klas en het nodige denkwerk. Het is wel zaak om te zorgen dat ik hier een goede balans in blijf houden, want vooral mijn uurtjes slaap schrap ik nog weleens wanneer het allemaal niet past. Terwijl deze juist zowel voor het herstel, mijn werkkwaliteit, als gewoon algemene gezondheid zo belangrijk zijn.

Met de positieve gedachten dat ik in een luxe positie zit met zowel het fietsende, werkende, als studerende leven zet ik mijn week weer voort. Dit alles zodat ik komend weekend bomvol energie kan starten aan #dirtykanzalled! Helaas rijden we niet als team, maar digitaal bereiden we samen voor, houden we elkaar op de hoogte, en zullen we samen vast ook nagenieten. Benieuwd hoe het ons die dag vergaat? Volg mij op instagram (@mirandacycling) en houd deze blog in de gaten!

Liefs en werkse,

Miranda

ps. zelf interesse in #dirtykanzelled, hier vind je alle info: https://www.liveslowridefast.com/dirtykanzelled