Dirty Kanzelled

Roemer

Tom

Cover Image

Voor video zie: https://www.youtube.com/watch?v=kqMfZvUYRRQ&t=32s

Kun je stramme benen krijgen van videobellen? Dat lijkt mij wel! Bij het schrijven van dit stuk zit ik, en met mij de meeste kantoortijgers wereldwijd, al twee en een halve maand binnen. Dat doen we voor elkaar, tegen Corona, voor ons aller gezondheid etc. en dat houden we vol tot we er vierkante ogen van krijgen. Alle evenementen wereldwijd zijn afgelast en zo is ook de wielerkalender leeg. Wat gelukkig wel doorgang vindt zijn de Live Slow Ride Fast podcast opnames van Laurens ten Dam. Aldaar werd voorgesteld om een thuisversie van Dirty Kanzelled te rijden op 30 mei. Het ware gravelevenement, Dirty Kanza in de VS, is afgelast dit jaar maar dat weerhoud ons er niet van om vanuit huis een mooie gravelroute van 200 miles uit te zetten!

Ik was geenszins van plan Dirty Kanza te rijden dit jaar maar dit alternatieve evenement kon wel op mijn enthousiasme rekenen! Met ruim 320 km aan uit te zetten kilometers bestaan er ineens veel meer mogelijkheden dan op een normale – twee uurtjes op de fiets – zaterdagochtend. Uitdaging bij het bouwen van de route is om zoveel mogelijk gravelpaden in de route op te nemen. Hoewel er prachtige gravelpaden in midden Nederland liggen wilde ik dat gebied eigenlijk vermijden i.v.m. mogelijke drukte. Ik dacht aan de zoute, zilte rust van Zeeland! De grond van Jo de Roo.

Voor dit soort dwaze avonturen is een maatje nodig, één met net als ik, niet al te veel trainingskilometers in de benen maar voldoende moraal het erop te wagen: Theo! De week voorafgaand aan het evenement hebben we nog even een materiaaltest uitgevoerd: twee keer lek op het MTB parcours van de Uithof en een uur lopen naar huis. Dat was een geslaagde test.

Theo en ik zijn niet de enige die vandaag Dirty Kanzelled rijden. Ook Roemer en Miranda gaan voor 200 miles door Zeeland. De route is wat anders, de richting is tegenovergesteld maar ons doel is hetzelfde: we vieren vandaag onze liefde voor de fiets!

“We besluiten tot het rijden van een ronde met de klok mee” zeg ik tegen mij vader, “Eerst wind mee en dan wind tegen”. “Dan kan hij altijd nog aantrekken” antwoordt Kees. “Er is altijd nog de mogelijkheid dat de windrichting draait” reageer ik optimistischer. Het uiterste punt op onze route is Westkapelle. En daar fietsen we heen via de nodige tunnels, bruggen en waterwerken. Tussendoor proberen we zoveel mogelijk onverharde paden aan te doen. Het uitzetten van zo’n route vind ik fantastisch leuk. Met kaarten van oude spoorwegen, tour- en MTB-tochten van lokale wielverenigingen, strava, komoot etc. heb ik iets in elkaar gezet waarvan ik hoop dan onze fietsjes het houden!

Zaterdagochtend 06:00 uur precies start ik in zuidelijke richting waar ik Theo tref in Delft. Het weer, de stemming en de windrichting zijn goed. Tijd om de stijve videobelbeentjes wakker te schudden! Tegen de regels van Laurens ten Dam in hebben we tijdens onze twee geplande rustmomenten afgesproken met onze familie, dat is wel zo leuk. De eerste stop is na 140 km bij camping de Pimpelnoot. We rijden op het gemak richting de Beneluxtunnel en verder richting het Haringvliet over veelal verharde wegen. Hoewel onze gravelfietsen ons natuurlijk “comfort” bieden op het onverharde, betaal je daarvoor wel een prijs op de weg. Desondanks kunnen we de eerste kilometers meer Clif bars opeten dan we verbruiken.

“Jo off de Ro”! De eerste bonkige paden voelen als fluweel, hier komen we voor! Draaien, keren en regelmatig kaarsrecht door de aardappelvelden is het genieten van een dag op de fiets. Op de Zeelandbrug krijgen we na 100 km langzaamaan wel trek in koffie. Eenmaal op Zuid-Beveland kunnen we deze al ruiken maar cirkelen we er nog een uurtje omheen. Het kronkelende zandpad langs de Zwaakse Weel is prachtig en eindigt gelukkig bij de Pimpelnoot! Koffie en croissants!

Wat een prachtige plek is dat! Na een super georganiseerde lunch door Nicole en Els vertrekken we met aangevulde energievoorraad voor deel twee van drie. Via een oude spoorweg op naar het MTB parcours tussen Vlissingen en Zoutelande. “Terug! We moeten terug!”. Even dreigen we een regulier fietspad op te draaien bij het uitrijden van Vlissingen, dat is niet de bedoeling. Het stuk door de duinen wat volgt over een single track is prachtig.

Op werkeiland Neeltje Jans herenigen we ons met het gezin en wachten ons Cola, Snickers en alles wat een wielerhart begeert, behalve wind mee! De wind houdt zich aan haar verwachting en de NO-5 hebben we vanaf nu tegen tot aan Voorburg. Niet te lang over nadenken! Gelukkig koersen we niet rechtstreeks op huis aan en verwacht ik veel van obscure paadjes die nog op de route liggen. De stemming komt er goed in als we onszelf van het ene aardappelveld in het andere slepen middels het trekvlot bij Serooskerke. Dit is vakantie, dit is behelpen, dit is voor mafkezen!

Kun je nog van kop-over-kop spreken als de snelheid 22 km/u bedraagt? We zwalken over de Brouwersdam. Links gebakken vis, rechts groepjes bakvissen en Theo en Tom ploegen er tussendoor over het lelijkste waterwerk dat Nederland rijk is. Wat is dit lelijk! Doe mij nog maar een aardappelveld.

“Ik kom uit de buurt hé” zegt Theo als we even later door de duinen van Goeree rijden. “Ik zou best wel wat aardigs kunnen vertellen over de omgeving hier maar daar heb ik nu gewoon geen zin in”. De laatste horde die ons wacht zijn de Haringvlietsluizen maar niet voordat we nog een stuk van de MTB-route bij Ouddorp hebben aangedaan. Op sluis één van zeventien nemen we even een slok. Moed indrinken voor het laatste deel. Hoewel het beste er natuurlijk van af is, krijgen we weer moraal. Tot aan Maassluis zit er best wel weer muziek in.

Bij het aanmeren van de pont rijdt een wielrenster van de boot met de acceleratie zoals die bij een renner hoort. Wij zijn geen wielrenners, wij zijn avonturiers en kunnen daar dan ook niet aan meedoen!

Theo heeft zijn thuisbasis in Maassluis, ik in Voorburg. Dat is jammer genoeg. Nog 25 km alleen. Dat is een stuk minder leuk en niet echt een passend slot voor zo’n gezamenlijk avontuur! Maar na een uurtje fietsen ben ik er ook. Wat een beest van een rit! Tijd voor iets lekkers van de Kompaan. “Dit doen we nog eens maar niet morgen”, zei Theo eerder na een lange gravelrit.

Bij thuiskomst hoor ik dat ook Roemer en Miranda het er goed van af hebben gebracht! Net als wij hebben zij geen pech en een prachtige zware dag op de fiets gehad. Zeer knap gedaan! Bij het versoepelen van de huidige maatregelen maar weer eens “en-group”?

Foto's